Holla Back!!!

อะแฮ่มๆ ย้ายBlogแล้วนะเพื่อนๆ แบบว่า...เบื่ออันเก่าแล้วอ่ะ มันเปลี่ยนใหม่ ไม่หนุกเลย ย้ายมาอันนี้ดีก่า คริๆ

ขอเล่าถึงเมือวันเสาร์ก่อนละกัน คือ ไปทริปกับของภาควิชามา โคด...ร้อนเลยอ่ะ ได้นั่งเรือข้ามฟากไปด้วยน้า(พูดแบบภูมิใจมากๆ) นี่เป็นครั้งที่2ในชีวิตเลยที่ได้นั่ง หนุกดีอ่ะ ลมเย็นด้วยนะ หูย...พูดแล้วอยากไปอีกหว่ะ ไปดูรูปกันดีกว่านิ

นี่ไปที่แรกเลย "โรงพยาบาลบ้า" รพ.สมเด็จเจ้าพระยา(ใช่ป่าววะ) เออ นั่นแหละ เสื้อเนี่ยเห็นในหนังบ่อยๆ เพิ่งเคยเห็นของจริงเนี่ยแหละ

แล้วก็มาดูป้อมนี่ต่อ จากนั้นก็ไปวัดทองนพคุณ แล้วก็เดินต่อไปอีกอ่ะ อ้อ...ได้ขึ้นตุ๊กๆด้วยนะ(พูดเรื่องนี้แล้วแค้น เดี๋ยวมีเรื่องเล่าให้ฟัง)

นั่งตุ๊กๆมาที่วัดอนงคารามฯ แล้วแบบเสร่อกันมาก นั่งมา4คน แพร,กิ่ง,พัต แล้วก็ท้อ คือรถเค้ามาส่งถูกด้านแล้ว แต่ดันข้ามถนนกลบไปอีกฝั่งนึง สุดท้ายเลยต้องข้ามกลับมาฝั่งเดิม ไม่เรียกว่าเสร่อแล้วจาเรียกว่าอาร๊าย... จากที่นี่ก็เดินไปห้องสมุดชุมชนต่ออ่ะ แล้วก็ไปหาของกิน

แต่น แต้น... นี่คือ "ราดหน้าหมี่กรอบหมูกรอบ"(หลายกรอบเลย) หูย น่ากินมักๆ อร่อยด้วยนา

และนี่คือ... ไม่ใช่สเปรท์ แต่เป็นกระป๋องเปล่า ที่เค้าเจาะฝาข้างบนออก แล้วเอามาทำเป็นแก้วน้ำ โห...ประหยัด แถมเก๋ คิดได้ไงเนี่ย

สวยใช่ม้า นี่เป็นที่สุดท้ายที่ไปมาเมื่อวันเสาร์แหละ "พิพิธภัณฑ์สมเด็จย่า"(มันไม่ใช่ชื่อนี้หรอก แต่นึกชื่อไม่ออกอ่ะ) คือแบบ มีทุกอย่างที่เกี่ยวกับสมเด็จย่าเลย สวยมักๆ ต้นไม้เยอะแยะ ร่มรื่นมักๆ

ที่สวนก็มีพระรูปของสมเด็จย่าด้วย เห็นแล้วคิดถึงท่านจัง...

พอเดินเล่น ถ่ายรูป เข้าห้องน้ำ พักผ่อนเป็นที่เรียบร้อย ก็ไปฟังบรรยายกันต่อ ห้องบรรยายแอร์หนาวโคดๆ นั่งฟังเป็นชั่วโมงๆเลยอ่ะ ปวดก้นมาก แต่ก็อดทนกันมาจนได้ โอ๊ย...พูดแล้วเหนื่อยจริงๆเล๊ย

ทิ้งท้าย(แต่ไม่ท้ายสุด) ด้วยรูปผู้ที่ทำให้งานนี้เกิดขึ้น นั่นคือท่านอาจารย์ที่เคารพและท่านวิทยากรทุกท่าน ขอบคุณนะค้า

บรรยายเสร็จตอน4โมงครึ่ง จา5โมงเย็นอยู่แล้ว ฝนก็ทำท่าจะตก ก็เลยเผ่นกลับกับพัตไปก่อน พอนั่งเรือข้ามฟากมา ก็ว่าจะต่อตุ๊กๆไปรถไฟฟ้าตากสิน แต่ขอโทษคับ... ตุ๊กๆเรียก "50บาท" คับพี่ ขับไปนิดเดียว 50บาท!!! บ้าแล้ว พัตพยายามต่อเหลือ30 แต่...ไม่เป็นผล เลยเรียกแท๊กซี่ก็ได้วะ แล้วก็นั่งด่าตุ๊กๆไปตลอดทาง ทุเรศมากเลย ฮึ่มๆๆๆ พอถึงรถไฟฟ้า จ่ายเงินแค่ "43บาท"เองคับ โห ถูกกว่า แถมมีแอร์เย็นๆด้วย เหอะๆๆ

และแล้ววันอันแสนเหนื่อยก็จบลงเพียงเท่านี้

ปล. ขอบคุณพัตที่ให้เพื่อนยืมเงินนะ ไม่มีพัตเพื่อนคงตาย(ไม่ใช่ไม่มีเงิน แต่...ลืมเอาเงินมา...มันก็เหมือนกันนี่หว่า?)

-------------------------------------------------------------

มาถึงวันนี้กันบ้าง ก็ไปเรียน รู้ผลสอบ(ไม่ขอพูดถึงละกัน) แล้วก็ไปถ่ายรูปติดบัตรคล้องคอที่ไทย-ญี่ปุ่น ถ่ายออกมาหน้าเป็นซาละเปาเลย กลมดิ๊ก 555

ไม่ให้เห็นหน้าหรอก...เค้าอายนี่นา กร๊ากกกกก...